baner_alejki
Adres Parafii:
Plac Jana Pawła II 2-3
58-100 Świdnica | tel. 530 853 425
Get Adobe Flash player

 

 


OGŁOSZENIA PARAFIALNE NA 4 NIEDZIELĘ ZWYKŁĄ

1 lutego A.D. 2015

 

1. Przeżywamy dziś czwartą niedzielę okresu zwykłego, która jest zarazem pierwszą niedzielą nowego miesiąca lutego. Po każdej Mszy św. adoracja Najświętszego Sakramentu.

 

2. W nadchodzącym tygodniu w kalendarzu liturgicznym obchodzimy: w poniedziałek Święto Ofiarowania Pańskiego, we wtorek wspomnienie św. Błażeja (bpa i męcz.), we czwartek św. Agaty (dz. i męcz.), zaś w piątek wspomnienie św. Pawła Miki i Towarzyszy (męcz.).

 

Na obchód poniedziałkowego święta Ofiarowania Pańskiego, popularnie zwanego też „Matki Bożej Gromnicznej”, prosimy przynieść świece (gromnice). Dzień jutrzejszy jest zarazem XIX Światowym Dniem Życia Konsekrowanego. O godz. 12.00 uroczystej Eucharystii z udziałem osób życia konsekrowanego będzie przewodniczył Biskup Świdnicki Ignacy Dec. 

3. We wtorek z okazji wspomnienia św. Błażeja odbędzie się błogosławieństwo świec i wiernych dla uproszenia zachowania od chorób gardła i języka, natomiast w czwartek okazji wspomnienia św.  Agaty odbędzie się błogosławieństwo chleba i wody.

4. Po kolędowej przerwie zostaje wznowiona celebracja Mszy trydenckich w czwartki o godz. 16.00.

5. W najbliższy czwartek, (jest to pierwszy czwartek miesiąca) o godzinie 16.00 odbędzie się spotkanie Straży Honorowej NSPJ, a po nim nastąpi adoracja Najświętszego Sakramentu. Zachęcamy w tym dniu do modlitwy w intencji powołań. W piątek (jest to pierwszy piątek miesiąca) okazja do spowiedzi od godz. 17.00. W sobotę (jest to pierwsza sobota miesiąca) nabożeństwo różańcowe w kaplicy Matki Bożej Świdnickiej o godz. 8.30, a o godz. 9.00 Msza św. w intencji zamówionej przez Żywy Różaniec. Również w sobotę przed południem księża odwiedzą chorych z Komunią św. ks. Krzysztof Adamski swoich chorych odwiedzi w piątek 6 lutego w godzinach przedpołudniowych.   

6. Wyższe Seminarium Duchowne Diecezji Świdnickiej zaprasza do wzięcia udziału w rekolekcjach o charakterze powołaniowym dla młodzieży męskiej. W tym roku tematem będą słowa: Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię. Rekolekcje odbędą się w dn. 6-8.02 w budynku WSD (dla uczniów szkół średnich, studentów) oraz w tym samym terminie także w Domu Rekolekcyjnym Caritas w Zagórzu Śl. (dla uczniów szkół gimnazjalnych). Przyjazd w piątek 6.02 do godz. 17.00 (zarówno w Świdnicy, jak i w Zagórzu). Zakończenie w niedzielę 8.02 ok. godz. 13.00. Prosimy zabrać ze sobą Pismo św., różaniec, przybory do pisania i śpiwór. Gwarantujemy zakwaterowanie i wyżywienie. Koszt 60 zł od osoby.

Zgłoszenia kandydatów na furcie WSD do 2.02 br. (tel. 74 85 64 900).

7. W poniedziałek 9 lutego w naszej katedrze odbędzie się spotkanie studentów i wychowawców Wyższej Szkoły Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu z uczniami świdnickich szkół średnich. Zapraszamy na wieczorną Mszę św. o godz. 18.00, po której nastąpi modlitewny wieczór połączony z adoracją Najświętszego Sakramentu, przygotowany przez studentów toruńskiej uczelni. Celem spotkania jest przybliżenie młodzieży miasta Świdnicy dorobku naukowego oraz innych możliwości jakie posiada WSKSiM, której program nauczania integralnie łączy się z formacją duchową. Szczegóły spotkania podane są na plakacie.

8. Zachęcamy do pogłębiania swojej wiedzy religijnej przez nabywanie i czytanie prasy katolickiej.

 

 


Jako powołani przez Pana

List Biskupa Świdnickiego na II niedzielę zwykłą – Rok B – AD 2015

Wstęp

Umiłowani Diecezjanie!

Po Niedzieli Chrztu Pańskiego, w liturgii Kościoła pochylamy się nad powołaniem pierwszych uczniów przez Chrystusa. Bóg już wcześniej, w dziejach Izraela, powoływał proroków. W dzisiejszym pierwszym czytaniu słyszymy o powołaniu Samuela. Bóg kilkakrotnie wzywał go po imieniu, a Samuel za każdym razem zgłaszał się do kapłana Helego. Gdy jednak przekonał się, że to nie Heli go wzywa, ale sam Bóg, odpowiedział wielkodusznie: „Mów, Panie, bo sługa Twój słucha”. Odtąd stał się całkowicie dyspozycyjny dla Pana Boga. Z dzisiejszej Ewangelii dowiadujemy się, że dwaj pierwsi uczniowie, których powołał Jezus i którzy za Nim poszli, byli wcześniej uczniami Jana Chrzciciela. Jan nie tylko nie próbował ich zatrzymać przy sobie, ale to właśnie dzięki jego świadectwu, że Jezus jest Mesjaszem, uczniowie ci przeszli do Jezusa. Byli to: Andrzej, brat Szymona Piotra i Jan brat Jakuba Starszego. Andrzej pochwalił się swemu bratu, że razem z Janem znalazł Mesjasza. Zaprowadził Szymona do Jezusa, którego Jezus włączył do grona swoich uczniów, zmieniając mu imię na Kefas, czyli Piotr. Od pierwszego dnia swojego pójścia za Jezusem uczniowie wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem. Przy boku Mistrza przygotowywali się do przyszłych zadań apostolskich.

Drodzy bracia i siostry! Patrząc dziś na pierwszych powołanych uczniów, mamy sposobność zastanowić się nad naszym życiowym powołaniem.

1. Jesteśmy powołani do istnienia

Wyjdźmy od stwierdzenia, że wszystko, co jest poza Bogiem, jest powołane. Tylko Bóg nie jest przez nikogo powołany, natomiast wszystko, co istnieje poza Bogiem, czyli wszelkie stworzenie, jest powołane do istnienia przez Pana Boga. W pierwszym zdaniu Pisma Świętego, w Księdze Rodzaju, czytamy słowa: „Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię” (Rdz 1, 10). Bóg na początku powołał do istnienia dwa kręgi: niebieski i ziemski. Pierwszy przeznaczył dla istot duchowych, drugi – dla istot materialnych: żyjących i nieżyjących. W  kręgu ziemskim umieścił także nas – ludzi, istoty cielesno-duchowe, w których zakodował swój obraz i podobieństwo. Po zakończeniu życia ziemskiego obiecał nas przyjąć do świata niebieskiego. Możemy powiedzieć, że pierwszym powołaniem jest nasze życie, nasze istnienie. Zanim otrzymamy i rozpoznamy różne, konkretne życiowe powołanie, winniśmy najpierw pamiętać o powołaniu do istnienia, do życia. To właśnie w Bogu jest źródło naszego istnienia. On sam wybrał nam czas i miejsce zaistnienia. On nam też wybierze czas odejścia z tego świata. Warto zauważyć, że nikt z nas nie wybrał sobie rodziców: ani mamy, ani taty. Oni zostali dla nas wybrani przez Boga, abyśmy mogli zaistnieć tu, na ziemi. Co więcej, Bóg nas powołał do istnienia jako kobietę i mężczyznę. To nieprawda, co mówią zwolennicy ideologii gender, że nasza płeć nie jest dziełem natury, ale kultury. Nasza płeć nie jest sprawą wolnego wyboru, ale jest nam przydzielona na początku przez Pana Boga. Za to pierwsze powołanie trzeba nam Bogu nieustannie dziękować, bowiem, mogło nas przecież nie być, a jesteśmy. Jesteśmy zaś dlatego, gdyż Bóg chciał nas mieć. Gdyby Bóg nas nie kochał, to by nas nie było. Stąd też słowo „żyję”, „jestem”, trzeba tłumaczyć „jestem kochany”, „jestem kochana” przez Pana Boga. Warto jeszcze zauważyć, że nasze istnienie w ostatecznej perspektywie jest nieutracalne. Po ziemskim życiu przedłuży się ono w życie wieczne: w niebie, ale i niestety dla niektórych, może i w piekle. Bóg stwarzając nas, podjął decyzję o naszym wiecznym istnieniu i nie może już nas unicestwić. Czyż nie jest to powód do ustawicznej wdzięczności wobec Dawcy życia?

 

2. Jesteśmy powołani do życia dzieci Bożych

Drodzy Diecezjanie! Wkrótce po powołaniu nas do życia biologicznego, otrzymaliśmy powołanie do bycia dziećmi Bożymi. W Liście św. Pawła do Efezjan czytamy słowa: „W Nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem. Z Miłości przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów przez Jezusa Chrystusa, według postanowienia swej woli, ku chwale majestatu swej łaski, którą obdarzył nas w Umiłowanym” (Ef 1, 4-6). Bóg nas powołał na przybranych synów w Jezusie Chrystusie. To wybranie i powołanie do bycia dzieckiem Bożym dokonało się podczas naszego chrztu. Jakiś czas po narodzeniu nasi rodzice przynieśli nas do świątyni, abyśmy przez przyjęcie sakramentu chrztu, stali się dziećmi Bożymi. Potem rodzice uczyli nas rozmawiać z Bogiem, uczyli modlitwy, prowadzili do świątyni na Eucharystię i z pomocą kapłanów oraz katechetów wprowadzali nas w życie liturgiczne Kościoła. Św. Paweł Apostoł w dzisiejszym fragmencie z Pierwszego Listu do Koryntian napisał: „Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest przybytkiem Ducha Świętego, który jest w was, a którego macie od Boga, i że już nie należycie do samych siebie. Za wielką bowiem cenę zostaliście nabyci. Chwalcie więc Boga w waszym ciele!” (1 Kor 6, 19). To powołanie otrzymane na chrzcie do bycia dzieckiem Bożym, do bycia świątynią dla Ducha Świętego, do chwalenia Boga w naszym ciele, jest niezwykle ważne i nie wolno nam o nim zapominać. Winniśmy się często zastanawiać, jak je wypełniamy, czy Bóg z nas jest zadowolony?

3. Jesteśmy powołani do różnych życiowych zadań

Drodzy Bracia i Siostry! Jako ludzie obdarzeni darem życia biologicznego i nadprzyrodzonego w naszym rodzinnym gnieździe przy rodzicach, wśród rodzeństwa, myśląc o przyszłości – odkrywamy w naszej młodości konkretne, życiowe powołanie. To odkrywanie powołania przejawia się na ogół w pytaniu: kim będę w przyszłości, w dorosłym życiu? Kontynuujemy często dalszą naukę i niekiedy podejmujemy pracę, jeśli jest taka możliwość. Przychodzi także czas na zawarcie małżeństwa i podjęcie życia rodzinnego. Jest to najczęściej spotykane powołanie życiowe, gdyż jest ono mocno zakotwiczone w naszej ludzkiej naturze. Dzisiaj to przekonanie próbuje się nieco osłabić. Są bowiem środowiska, które usiłują podważyć to naturalne powołanie do życia w małżeństwie i rodzinie. Próbuje się zmienić definicję małżeństwa, rozszerzając ją na pary homoseksualne i na tzw. związki partnerskie. Świat zaczyna stawać na głowie. Człowiek niejako powtarza grzech Adama i Ewy - usiłuje poprawiać Pana Boga. A wiemy z historii, że wszelkie poprawki Pana Boga zwykle kończyły się fatalnie dla człowieka. Jesteśmy pewni, że promotorzy dzisiejszej ideologii gender też nie wygrają, ale tylko przysporzą ludziom frustracji i cierpienia, bowiem cierpienie przychodzi zazwyczaj wtedy, gdy ludzie nie słuchają Pana Boga, gdy od Niego się odwracają. Winniśmy się zatem modlić, aby ludzie wypełniali swoje powołanie wedle zamiarów Pana Boga, by małżonkowie odkrywali piękno swego powołania do miłości w małżeństwie i rodzinie, by się dobrze przygotowali do podjęcia tego powołania.

Obserwując życie ludzi zauważamy, że oprócz najczęściej występującego powołania do życia w małżeństwie i rodzinie, niektórzy otrzymują powołanie do kapłaństwa lub do życia zakonnego. W trwającym właśnie Roku Życia Konsekrowanego dziękujemy Panu Bogu szczególnie za osoby powołane do życia konsekrowanego: siostry zakonne, ojców i braci zakonnych, za pustelników, a także dziewice i wdowy konsekrowane. Są także powołania do życia bezżennego, samotnego. A właściwie to również każdy zawód, który podejmujemy i wykonujemy, jest jakimś powołaniem, a są nimi zwłaszcza zawody związane z edukacją człowieka czy ratowaniem życia ludzkiego. Stąd też słusznie i zasadnie mówimy o powołaniu katechetycznym, nauczycielskim, lekarskim, itd. Trzeba przypomnieć, że każde powołanie jest ważne i należy je poważnie traktować. Wypełniając dobrze nasze powołanie, możemy wzrastać w doskonałości i świętości. Pan Bóg nam daje tyle łask, abyśmy się uświęcali, wyniszczali w sobie miłość własną, a robili miejsce w naszym sercu dla Pana Boga i dla naszych bliźnich, aby Jezus Chrystus mieszkał w nas przez Ducha Świętego. Jeżeli autentycznie otwieramy się na Pana Boga, na Jego miłość i łaskę, na Jego powołanie to łatwiej przychodzi nam otwierać się na naszych bliźnich i żyć w stosunku do nich w postawie daru. W takiej postawie zabiegamy o to, aby innym z nami było dobrze. Ta dyrektywa jest ważna i aktualna na drodze realizacji każdego powołania: małżeńskiego, kapłańskiego, zakonnego i każdego innego.

Zakończenie

Na koniec – drodzy Bracia i Siostry – pomyślmy, czego Pan Bóg może oczekiwać od nas jako osób przez Niego powołanych. Z pewnością Bóg pragnie, abyśmy przyjęli nasze powołanie do życia biologicznego i do życia dzieci Bożych oraz traktowali je jako dar, jako przejaw Jego miłości. Powinniśmy cieszyć się życiem: zarówno i tym biologicznym, jak i tym duchowym – życiem wiary i ewangelicznej miłości. Ważne jest to, abyśmy nie narzekali na nasz los i nie zazdrościli innym ich talentów, urody, zdrowia, uzdolnień duchowych i fizycznych, ich osiągnięć i dokonań. Pan Bóg wiedział co komu i ile dać. On udziela nam mocy na miarę naszych potrzeb. Pan Bóg pragnie, abyśmy na każdej drodze naszego powołania, także w chorobie i cierpieniu, zachowywali Jego przykazania, wypełniali Jego wolę. Nie przypadkowo śpiewaliśmy dzisiaj po pierwszym czytaniu słowa: „Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę [...] Radością jest dla mnie pełnić Twoją wolę, mój Boże” (Ps 40 8a i 9a). Prośmy, aby te słowa: stały się naszymi słowami, i by brzmiały zawsze prawdziwie w naszych ustach i w naszym życiu: „Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę”. Oby tak naprawdę było. Amen.

 

+ Ignacy Dec
Biskup Świdnicki

  • Msze święte w niedziele

    7.00, 8.30, 10.00,
    11.30, 13.00, 18.00

    Msze święte w tygodniu

    6:30, 9:00, 12:00, 18:00

    Msza św. w Kaplicy
    Matki Bożej Świdnickiej

    Sobota godz. 6.30

    Czwartek godz. 16.00 (trydencka)

WYSZUKIWARKA

Copyright © Parafia śśw. Stanisława i Wacława w Świdnicy. Wszelkie prawa zastrzeżone.